BORGARBÓKASAFNIÐ
Velkomin í viðtalaröð J.J. Mancho: Annálar úr framtíðinni! J.J. Mancho er listamaður búsettur í Reykjavík sem vann að því að skrásetja Framtíðarfestivalið sem haldin var á Borgarbókasafninu Grófinni í mars 2026. Hann tók viðtöl við umsjónarfólk vinnustofa og verkefnastjóra og vinnur nú einnig að myndefni. Hér er fyrsta viðtalið í röðinni, við listakonuna Ingiríði Halldórsdóttur, sem stýrði blómapottasmiðju á Framtíðarhátíðinni.
VONARSPROTAR - AÐ GERA BLÓMAPOTTA - INGIRÍÐUR HALLDÓRSDÓTTIR
Lítill hópur fólks grefur hendur sínar í þykkt pappírsmauk. Ingirður Halldórsdóttir, sem stýrði vinnustofunni á Framtíðarfestivalinu , deildi nokkrum hugleiðingum sínum og sýndi hvernig hægt er að gefa úreltum bókum nýtt líf. Þessi fjölgreinalistakona, betur þekkt undir nafninu Lyfvera, einbeitir sér að endurunnum efnum, skynjun og heilsu.
JJ: Þú býrð til blómapotta.
Ingirður: Já, plöntupotta úr endurunnu efni, pappír og mörgu öðru. Svo ég hef verið að taka gamlar bókasafnsbækur og setja þær í blandara, eftir að hafa notað tætara til að búa til nýjar síður úr þeim. Við höfum líka verið að gera fræpappír. Þegar þú ert að búa til pappírssíðurnar bætirðu við nokkrum fræjum og svo geturðu plantað síðunni þegar þú ert búinn að nota hana.
En núna erum við að búa til potta svo þú getir sett fræin og smá mold og hjálpað þeim að vaxa í byrjun og svo í stað þess að þurfa að taka þau úr plastpottinum geturðu bara sett þau strax í moldina því ræturnar vaxa upp úr bókunum.
J: Og þetta verður þá einstakur hlutur.
I: Já, og það er frábær leið til að gefa efni nýjan möguleika á að skipta máli og finna nýja leið inn í framtíðina. Og ég held að það sé líka fallegt því pappír er úr plöntum og trjám og trefjar úr því. Það er góð tilfinning þegar maður getur gefið það aftur til jarðarinnar, þaðan sem það kom. Og gefa næsta plöntutímabili öruggt ílát til að vaxa í.
J: Það er ljóðrænt.
I: Já, ég er líka ljóðskáld svo allt er myndlíking þessa dagana. Ég get ekki farið neitt án þess að reyna að semja ljóð, en það er bara það að heilinn á mér, eins og er, fullur af myndlíkingum, líkingamáli og kjánalegu dóti líka.
J: Svo ég geri ráð fyrir að þér líki að vinna með höndunum?
I: Já, mér líkar að skipta um ham (e. Molting). Ég geri það líka með orðaleikjum mínum, eins og ég bræða tungumál eða hvernig fólk skynjar hluti. Ég geri líka mikið af listsköpun með rusl, mikið með lyfjaumbúðum mínum. Ég á vini sem vinna á sama sviði eða eru líka í rusllistarsenunni, en ég geri það af tilfinningalegum ástæðum. Svo ég reyni að tengja það við tilgang sem efnið hafði áður eða heiðra það á einhvern hátt. Ég ætla ekki að vera safnari (e. Hoarder) eftir 30 ár en ég mun þó líklega verða það. Svo það verður vonandi með góðu rusli og ekki bara eins og í pappírshaugi einhvers staðar á sjötugsaldri.
J: Eru hendur frumverkfærið?
I: Mér finnst ég nota meira bara hendurnar mínar. Ég rek prentsmiðju í Hafnarhúsinu, oft er auðveldara fyrir mig að þekkja pappírinn með því að snerta með fingrunum. Eða jafnvel af hljóðinu frekar en að horfa á hann, þar sem það lítur allt mjög svipað út.
Ég geri líka keramik og aðrar tegundir af höggmyndum. Vegna veikinda sem ég hef glímt við undanfarin ár hef ég fundið leið til að æfa mig og upplifa heiminn meira með höndunum en augunum.
J: Það gerir þér kleift að vera meira til staðar en að vera fyrir framan skjá?
I: Já, það tekur þig úr því. Ég hlusta mikið á hljóðbækur og bara að hugsa eða fæ fleiri hugmyndir en það er gott að hafa hendurnar óhreinar svo maður geti bókstaflega ekki verið of mikið í símanum sínum, jafnvel þó að símahulstrin mín séu oftast með leir á sér eða eitthvað pappírsrusl.
Nánari upplýsingar veitir:
Martyna Karolina Daniel
Verkefnastjóri – Aðgengi og samfélagsleg þátttaka
martyna.karolina.daniel@reykjavik.is